Peygamberimizin (s.a.v.) Büyük Merhameti | KaKşi.NeT

Peygamberimizin (s.a.v.) Büyük Merhameti

| 26 Şubat 2017 | yorumlar

İslâm’ın garîb devirlerinde adedi zaten az olan Müslüman­lardan bazıları Kureyş müşriklerinin tazyikiyle yurdunu terk edip Habeşistan’a hicret etmiş, edemeyen zayıf Müslümanlar ise türlü türlü işkencelere uğramışlardı. Peygamber Efendimizi (s.a.v.) himâye eden amcası Ebû Tâlib de vefât edince Kureyş müşrikleri iyice azıtmıştı.

Bunun üzerine Resûlullah (s.a.v.), Mekke hâricindeki kabîleler arasında dîni yaymaya sürat vermek istedi ve peygamberliğinin onuncu yılında, Şâban ayının bitmesine üç gece kala, yanına azadlı kölesi ve evlatlığı Zeyd bin Hârise’yi (r.a.) alıp, Mekke’ye yaya yürüyüşle bir günlük mesâfedeki Tâif’e gitti. Orada bir ay kadar Sakîflileri İslâm’a ve îmâna dâvet etti. Sakîf kabilesi eşra­fından, yanına varıp konuşmadığı hiç kimse bırakmadı.

Tâiflilerden hiç biri îmân etmedi. Gençlerinin Müslüman ol­malarından da korkarak Peygamberimiz Aleyhisselam’a: “He­men yurdumuzdan çık, git!” dediler. Peygamberimizi (s.a.v.) çirkin bir şekilde reddettiler; aralarından birtakım akılsızları ve köleleri kışkırtarak türlü hakâret ettirdiler. Bir takımını da Pey­gamberimizin gideceği yolun iki yanına oturttular. Peygambe­rimiz (s.a.v.) onların aralarından geçerken, ayaklarına attıkları taşlarla yaraladılar. Peygamberimiz Aleyhisselam dayanama­yarak yere oturdukça, zorla ayağa kaldırıp yaralı ayaklarına yeniden taş atarlar ve yürekler dayanmayan bu hâle gülüp eğ­lenirlerdi. Bu esnada yaralı başından kanlar akan Zeyd bin Hârise (r.a.), Peygamber Efendimize kendi vücudunu siper ederdi. Tâifliler, Peygamber Efendimizi (s.a.v.), akrabalarından Utbe ve Şeybe bin Rebîa’nın bostanına kadar taşlayarak takip ettiler.

Peygamber Efendimiz (s.a.v.) bunca cefâ ve kötülüklerden sonra yine onlara karşı şefkati elden bırakmadılar. Ayakla­rından akan kanlardan çok muzdarip bir halde iken dağlara memur olan melek: “İstersen Mekke ve Tâif şehirlerinin her iki taraflarındaki dağları birbirine kavuşturup onları helâk edeyim” deyince: “Hayır, onların böyle helâk olmalarını istemem. Belki onların neslinden Allâhü Teâlâ’ya îmân eden bir ka­vim çıkar” buyurmuşlardır.

Etiketler: , , , , ,

Kategori: Dini, Tarihi

Yazar Hakkında ()

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Connect with Facebook